همه چیز درباره کوبا

کوبا

کوبا با نام رسمی جمهوری کوبا کشوری است تشکیل شده از مجمع الجزایری در دریای کارائیب و پایتخت آن هاوانا است. جمعیت این کشور ۱۱ میلیون و ۲۰۰ هزار نفر و زبان رسمی آن زبان اسپانیایی است. ۶۴ درصد از مردم کوبا سفیدپوست ، ۲۶.۶ درصد از نژاد آمیخته با بومیان و ۹ درصد نیز سیاهپوستند. ۶۵ درصد مردم این کشور مسیحی، ۲۵ درصد بدون دین مشخص و ۱۷ درصد پیرو باورهای بومی (مانند سانتریا) هستند

مدت زیادی است که کوبا ، مورد تحریم آمریکاست و پس از فروپاشی شوروی ، روابط این کشور با روسیه نیز سردی شد. امسال شصتمین سالگرد انقلاب کوباست ؛ که با گروه کوچکی به رهبری فیدل کاسترو، از غرب جدا شد و به سوسیالیسم دوران شوروی سابق پیوست . کوبا دو دهه است که شروع به بازسازی کرده و تا حدود ۳۰ درصد اقتصاد خود را به بخش خصوصی سپرده است.

وقتی به کوبا نگاه می‌کنید ، با وجود هتل‌های شیک و سواحل زیبا ، تصویر دیگری نیز در کوبا میبینید . در کوبا بی‌خانمان وجود ندارد . کوبایی‌ها دارای حداقل درآمد و مسکن هستند. تحصیلات تا پایان دانشگاه و خدمات پزشکی برای عموم مجانی است ، اما این به آن معنا نیست که در کوبا فاصله طبقاتی وجود ندارد.

هاوانا مناطق فقیرنشین وثروتمندنشین دارد . شهری تاریخی با گالری‌های هنری. جوانان، به‌ویژه آنها که مدرک دانشگاهی دارند، از وضعیت موجود ناراضیند ، چرا که درآمدشان در شغل‌های تخصصی پایین است. رفت و آمد سالانه ، ۲ میلیون توریست به کوبا دروازه پردرآمدی را برای جوانان تحصیل کرده گشوده است که به جای کار در رشته خود ، به این کار پردرآمد (راهنمای تور و …) روی بیاورند.

نارضایتی از درآمد پایین

درآمد یک دکتر به طور میانگین ۱۰۰ کوک درماه است ، که تقریبا معادل ۱۰۰ دلار آمریکاست.

لورا لیسانس تغذیه دارد و همسرش داروساز است . درآمد ماهانه آنها ، 160 کوک است. هر دو ترجیح داده‌اند که در رشته خود کار نکنند و به کارهای دیگر بپردازند. آنها، خانه خود را تبدیل به یک کافه کرده‌ وآن‌ را اجاره داده‌اند.

 آماندو، فارغ‌التحصیل رشته کامپیوتراست ، همسر و یک کودک ۶ ساله دارد. او نیز کار خود را رها کرده و به صنعت گردشگری روی آورده است. یوردانیس نیز در‌ هاوانا تورهای روزانه به ازای ده دلار برگزار میکند.

خوان، فروشنده لوازم توریستی، می‌گوید: «مجبورم این کار را که هیچ ربطی به رشته‌ام ندارد انجام دهم، ولی درآمدش بیش از کار دولتی در رشته خودم است. یکی از مشکلات ما برای خارج شدن، این است که دولت تا پنج سال بعد از تحصیل اجازه خروج نمی‌دهد، و دیگر اینکه گرفتن ویزا مشکل است، چون همه می‌دانند که یک کوبایی اگر ویزا بگیرد، دیگر به کشورش برنمی‌گردد.»

واحد پول کوبا

در کوبا دو واحد پول وجود دارد ، کوک و پزو.  یک دلار آمریکا معادل 0.78 کوک است و هر کوک معادل ۲۵ پزو است.

یک کفش حدود ۲۵ پزو است ، درحالیکه درآمد یک رادیولوژیست در ماه ۲۰ کوک است که برای هزینه‌های زندگی بسیار کم است و قیمت مواد غذایی غیرکوپنی، بالاست. در کوبا صف‌های طولانی برای همه چیز، عادی است.

مراقبت‌های پزشکی و صادرات آن

به دلیل ارزان بودن تحصیلات پزشکی ، بسیاری از دانشجویان کشورهای دیگردر کوبا تحصیل می‌کنند . بیش از ۱۱ هزار دانشجوی خارجی در رشته پزشکی در کوبا مشغول به تحصیل‌اند.

برای هر ده خانواده ، یک پزشک خانوادگی وجود دارد که با تمام زمینه‌های مریضی بیمار آشناست. یک پرستار از زمان حاملگی تا زمان تولد نوزاد، مادر و فرزند را تحت مراقبت دارند.

کوبا میزان قابل توجهی خدمات پزشکی به سراسر دنیا صادر می‌کند . گروه‌های پزشکی ۲۰۰ نفره به آفریقا و آمریکای لاتین میفرستد، که تنها یک چهارم درآمد آن به پزشک و بقیه آن به دولت تعلق میگیرد. بسیاری از مواد اولیه برای تولید دارو از چین یا آلمان، وارد می‌شود. در کوبا تمام بیمارستان‌ها، دانشگاه‌ها و داروخانه‌ها در دست دولت است.

مسکن و حمل و نقل

بسیاری از زوج‌های جوان امکان پرداخت کرایه خانه مستقل را ندارند ، به همین دلیل با والدین‌شان در یک خانه زندگی می‌کنند . در بیشتر خانه‌ها چند نسل با هم زندگی می‌کنند.

آماندو به همراه مادر، همسر و کودک خردسالش، یعنی سه نسل در یک خانه زندگی می‌کنند. این زندگی جمعی از سویی مثبت است، از تنهایی پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها جلوگیری میکند و نوه‌ها در تنهایی بزرگ نمی‌شوند ، ولی از سویی زوج‌های جوان به دلیل آن که حریم خصوصی ندارند ، ناراضی هستند.

 هزینه رفت و آمد (کوکو تاکسی) و حمل و نقل با اتوبوس و قطار بسیار کم است ، ولی رفت و آمد میان شهرها و استان‌های کشور گران است. آنچه از خودروها در کوبا باقی مانده ، به شورُلت‌های آمریکایی ‌۱۹۵۵ بازمی‌گردد . اتوبوس‌ها از چین و قطارها از روسیه وارد شده‌اند.

ساندیاگو، راننده تاکسی‌ ، می‌گوید: «پنج سال در دانشگاه درس خواندم، ولی شغل دولتی درآمدش ۲۵ کوک بود. دو دختر دارم و هزینه زندگی با این مقدار تامین نمی‌شود. حالا مسافرها را از فرودگاه به هاوانا می‌آورم، و برای هر سرویس ۳۰ دلار می‌گیرم که بسیار مناسب است.»

معیشت

مردم در کوبا دفترچه‌های کوپنی دارند که ماهانه برای هر فرد ۵ پوند برنج ، یک پوند لوبیا سیاه ، نیم پوند روغن ، سه پوند شکر سفید و یک پوند شکر قهوه‌ای ، یک بسته ماکارونی و یک پوند قهوه ، یک کبریت، ده عدد تخم مرغ ، یک پوند گوشت ، یک پوند مرغ و گاهی شکلات تعلق می‌گیرد . به هرکودک نیز هر ده روز یک بار، دو پوند شیر داده می‌شود . این میزان، شامل حداقل مواد غذایی است که کسی در کشور گرسنه نماند، ولی میوه و سبزیجات جزو این حداقل‌ها نیست.

بخاطر تحریم‌هایی که آمریکا سال‌هاست علیه کوبا اعمال کرده و فقری که گریبانگیر کشور است، واردات مواد غذایی زیاد نیست. پنج میوه‌ای که در کشور تولید و یافت می‌شود، شامل موز، پاپایا، انبه، آناناس و گواوا است.

اقتصاد کوبا

حدود ۳۰ درصد کوبا در دست بخش خصوصی و بقیه در اختیار دولت است. قسمت عمده‌ای نیز به صنعت گردشگری تعلق دارد. سالانه دو میلیون گردشگر به کوبا سفر میکنند.

 تاریخ ، معماری قدیمی ، مردم خونگرم و صنایع دستی از جذابیت‌های این کشور است. تمام هتل‌های کشور دولتی هستند که با قیمت شبی ۲۰۰ تا ۳۰۰ دلار، بسیار گران است. درکنار هتل‌های شیک و گران‌قیمت ، شبکه عظیمی‌ از خانه‌ها و اتاق‌های اجاره‌ای از طریق اینترنت رشد کرده . از این رو، بسیاری از جوانان ، از این راه امرار معاش می‌کنند. طبیعی است که در کنار گردشگری، دستفروشی، رستوران‌ها ، گروه‌های موزیک و .. نیز رشد کرده است.

دردهه ۹۰ کوبا جزو سه تولید کننده عمده شکر بود. اما امروز درکنار صنعت گردشگری، عمده‌ترین تولیدات این کشور شکر، تنباکو و قهوه است. برخی از رستوران‌ها در دست بخش خصوصی است. دو سال است که اینترنت به خانه‌ها راه یافته است و سرعت آن بسیار پایین است. برای همین، اگر بخواهید در شهر به یک ساعت اینترنت دسترسی پیدا کنید، باید یک کارت اینترنتی به قیمت یک کوک بخرید که برای خود کوبایی‌ها گران است.

رسانه در کوبا

همه ی رسانه‌ها از جمله شبکه‌های تلویزیونی، در دست دولت است. در کوبا شش کانال وجود دارد که اخبار، موزیک، فیلم و ورزش پخش می‌کنند. نصف جمعیت ماهواره دارند که غیرقانونی است، و به این ترتیب با ماهواره و اینترنت با جهان در ارتباط هستند.

در سر چهارراه‌ها پلیس‌ها که البته مسلح نیستند، مشاهده می‌شود. کوبا درمجموع کشور امنی است. انتقاد از سیستم و به ‌ویژه فیدل کاسترو، دردسرساز است. اما جوانان این جو را شکسته‌اند. کارلوس،  در صنعت گردشگری فعال است، می‌گوید: «ما جوان‌ها در کوچه و بازار از سیستم انتقاد می‌کنیم و سیستم هم نسبت به قبل قدری بازتر شده است. مردم کوبا شاد هستند، ولی ما به شدت از این که درآمدمان نسبت به هزینه‌ها پایین است، ناراضی هستیم.»

نظردهید