عجیب‌ترین موزه اروپا

عجیب‌ترین موزه اروپا
تئاتر- موزه دالی در اسپانیا به عنوان یکی از عجیب‌ترین موزه های اروپا شناخته شده است.

مجموعه عجیب و غریب شخصی سالوادور دالی، بیانگر اصلی سبک خاص این استاد سورئالیست مشهور است.

او به دلیل نقاشی های غیر معمول خود از ساعت‌های در حال ذوب و سبک زندگی غیر عادی، مشهور است و دیدگاهش عالی بود. این موزه قابل توجه که به شکل قلعه‌ای سرخ است و که در بالای آن تخم های غول پیکر قرار دارند، تصویری پیچیده از این هنرمند مشهور را به نمایش می‌گذارد.

تئاتر- موزه دالی در شهر فیگورس، زادگاه این هنرمند عجیب اسپانیایی و نه چندان دور از مرز با فرانسه واقع شده و در سالن سینمای محلی زمان کودکی دالی قرار گرفته است.

پس از این که این تئاتر در اواخر دهه 1930 در جنگ داخلی اسپانیا سوخت و به ویرانه‌ای تبدیل شد، دالی در دهه 1960 به مسئولین شهر پیوست تا در برنامه‌ای برای بازسازی آن به صورت یک معبد بزرگ برای نمایش آثارش همکاری داشته باشد.

عجیب‌ترین موزه اروپا
هنر در همه جا هست؛ تخمهای غول پیکر در پشت بام تئاتر- موزه دالی قرار گرفته‌اند.

دالی از طریق پرکردن تئاتر سابق با برخی از آثار منحصر به فرد خود، مانند نقاشی‌هایی که به نظر میرسد از زوایای دید مختلف، تغییر شکل می‌دهند مانند «Lincoln in Dalívision» و برخی دیگر که فقط از طریق آینه‌های مخفی قابل مشاهده هستند، توانست موزه بسیار خاص خود را طراحی کند.

این خانه سرگرم کننده سورئالیستی در سال 1974 افتتاح شده است و ارزش یک گشت روزانه برای بازدید از آن را دارد.

عجیب‌ترین موزه اروپا
مجسمه فیلسوفی به نام Francesc Pujols  همراه با یک مدل اتمی هیدروژن به رنگ طلایی، در ورودی تئاتر- موزه ایستاده است.

موزه تئاتر فیگورس که در فاصله‌ای کمتر از یک ساعت با قطار در خارج از بارسلونا واقع شده است، نسبت به موزه‌های پر از گردشگر اسپانیا آرامش‌ بخش است.

در امتداد منطقه Costa Brava در کاتالونیا مسیری قرار دارد که سه محل خاصی را که دالی در آنها زندگی و هنرش را تولید می کرده، قرار گرفته‌اند. موزه تئاتر دالی، ایستگاه مرکزی مثلث دالیان را به خود اختصاص داده است.

همچنین در تور دالی از قلعه پابل و خانه- موزه سالوادور دالی بازدید خواهید کرد.

قلعه پابل، ساختمان قرون وسطایی است که در 20 مایلی جنوب فیگورس واقع شده و دالی آن را به عنوان کاخ برای همسرش گالا بازسازی کرده است.

خانه – موزه سالوادور دالی هم در 20 مایلی شرق فیگورس در پورتلیگات(Cadaqués)  قرار گرفته است و دالی و گالا یک کارگاه و اقامتگاه خصوصی ساحلی در آنجا داشتند.

گفته می‌شود که این تئاتر- موزه مسحور کننده جایی بود که دالی برای اولین باردر سن 14 سالگی هنرش را به نمایش عموم گذاشت از این رو در تاریخ زندگی دالی این موزه اهمیت و زیبایی خاصی پیدا کرده است. حتی طرفداران گاه به گاه این هنرمند برای تجریه واقعی چشم انداز سورئال دالی، باید از موزه اصلی بازدید نمایند

عجیب‌ترین موزه اروپا
بازدید کنندگان ابتدا از طریق یک حیاط گرد با فضای باز که در اصل جایگاه تماشاچیان تئاتر بوده است وارد تئاتر- موزه دالی می شوند و در یک چشم به هم زدن، خود را در میان تصورات ذهن دالی می‌یابند.

در مرکز این فضا، کادیلاک مشکی و شخصی دالی پارک شده است که در زیر “قایق گالا” جای گرفته است: یک قایق بادبانی معلق وارونه که با کیسه‌های آبی رنگ آمیزی شده است و گویی مانند باران در حال باریدن هستند  وبه نظر می‌آید تقلیدی از قطرات آب باشند.

تندیس‌های سنگی اسکار طلایی که به شکل مانکن های تمام اندازه ساخته شده اند، به خط در اطراف دیوارهای ساختمان مدور، قرار گرفته اند. به نظر می‌رسد این پیکره ها با بازوهای بالا رفته، آفرینش آنچه در پایین قرار گرفته است را به شکل ترسناکی جشن گرفته‌اند.

ورودیه عظیم: پیکره هایی غول‌آسا بازدید کنندگان را به داخل دعوت می‌کنند.

یک گنبد ژئودزیکی شیشه‌ای، شبیه به چشم مگس، فضایی که سابقاً صحنه نمایش تئاتر بود را در بر می‌گیرد. در زیر این گنبد، قبر دالی واقع شده است. در حقیقت مراسم تدفین وی در سال 1989 در این مکان برگزار شد و آرامگاه ابدی او بشمار می‌آید.

در سال 2017 در پی ادای یک پیشگو به نام پیلار هابیل مبنی بر اینکه دختر این استاد سورئالیست و تنها وارث او است، جسد وی نبش قبر شد. هرچند که این پرونده تقریباً ده سال به طول انجامید و در نهایت شکست خورد. این دقیقاً از همان نوع تبلیغاتی که اگر دالی زنده بود موجب مسرت او می‌شد.

قسمت عجیب و غریب و تکان دهنده این ماجرا این بود که مشخص شد سبیل دالی که نشان تجاری این هنرمند به شمار می‌‌آمد، نزدیک به 30 سال پس از مرگ وی دست نخورده باقی مانده است.

Portrait of Spanish artist Salvador Dali (1904 - 1989) with his cane, 1960s. (Photo by Hulton Archive/Getty Images)
قبر سالوادور دالی در این موزه قرار دارد.

در مصاحبه رادیویی سال 2017، یک مسئول کفن و دفن به نام Narc Ns Bardalet  که در نبش قبر دالی همکاری کرده بود سبیل او را این گونه توصیف کرد: “سبیل او مانند عقربه های ساعت در زمان 10:10 بود، دقیقاً همانطور که او دوست داشت، این یک معجزه است.”

او را برای توضیح بیشتر افزود: “سبیل دالی هنوز هم آنجاست. و قرنها هم همانجا خواهد ماند. “

لباس غواصی دالی که نزدیک بود موجب خفگی او شود در بالای ورودی تئاتر- موزه به نگهبانی ایستاده است.

در بالای درگاه ورودی، لباس غواصی دالی مانند یک نگهبان ایستاده است. در هنگام سخنرانی در انگلستان، دالی در آن لباس تقریباً خفه شده بود و این موضوع با آنچه نویسنده «جکی دی بورکات» در کتابش “سالوادور دالی در خانه” می گوید همخوانی دارد.

در این کتاب هدف دالی “شیرجه رفتن به اعماق ناخودآگاه انسان” عنوان شده است، هرچند که او مجبور شد با استفاده از چوب بیلیاردی که در آن زمان به صورت اتفاقی در دست داشت، خودش را  از شر آن کلاه غواصی خلاص کند.

نه تنها این تئاتر- موزه دارای بزرگترین مجموعه آثار دالی در یک مکان است، بلکه در اتاق مخمل قرمزی که خود دالی به آن نام “اتاق گنج” را داده است، با ارزش ترین تولیدات او قرار گرفته‌اند. این نقاشی‌ها به دلایل شخصی متفاوتی انتخاب شده‌اند.

پرتره پیکاسو اثر سالوادور دالی

همچنین می توانید در آثار دالی شاهد رابطه گاه متناقض او با پیکاسو باشید در حالی که پیکاسو بت یا معبود دالی بود. با اینکه این مردان هردو از هنرمندان سبک معاصر بودند، بر سر سیاست با هم اختلاف نظر داشتند و صاحب نظران می توانند این تناقض را در هنر آنها ببینند.

در حالی که دالی وقت بیشتری را در ایالات متحده گذراند، حتی در سال 1936 بر روی جلد مجله “TIME” ظاهر شد، پیکاسو از پایان جنگ جهانی دوم تا زمان مرگش یک کمونیست باقی ماند.

نقاشی تمسخرآمیز “پرتره پیکاسو” که در سال 1947 نقاشی شده است، در مورد احساسات دالی در این زمینه شکی بر جای نمی‌گذارد.

این پرتره ناخوشایند، صورت تغییر شکل یافته پیکاسو را در بالای یک پایه به تصویر می‌کشد که ویژگی‌های چهره او آویزان و افتاده به سمت پایین کشیده شده‌اند. دالی حتی تا آنجا پیش رفت که پیکاسو را به عنوان “نابودگر هنر” معرفی نمود.

پیکاسو و سالوادور دالی؛ دو هنرمند معاصر

دانیل جانسون، استاد تاریخ هنر در دانشگاه نیویورک، توضیح می دهد که این ممکن است بخشی از شخصیت دالی باشد “که در تلاش برای پیشی گرفتن از [پیکاسو]، رفتن فراتر از او، و تشکیل هویت بسیار منحصر به فرد برای شخص دالی است.”

جانسون توضیح می دهد: “در دهه 1940 پیکاسو هنوز شخصیت و الگوی اصلی بود که همه تلاش در پیشی گرفتن از او داشتند. دالی واقعاً به تبلیغات و توسعه شخصیت خود علاقه مند بود. این پرتره می تواند بخشی از این امر باشد. ”

علی رغم انتقادهای عمومی دالی از پیکاسوی پیر، احترام دالی هرگز کاملاً از بین نرفت و سرانجام بعدها دوباره با هم ارتباط برقرار کردند.

علاقه دالی به سینما

یکی از اصلی ترین کانون های این تئاتر- موزه اتاق Mae West است. در این اتاق، فضایی است که به تصویری از چهره ستاره افسانه‌ای سینما”Mae West”  تبدیل می شود.

نقاشی‌های روی دیوار چشمان او را تشکیل می‌دهند، شومینه بینی، مبل قرمز لبها و پرده‌های سیال موهای بلوند این بازیگر را به تصویر می‌کشند. از سکوی مشرف به چیدمان این اتاق نشیمن، چهره معروف وست شکل می‌گیرد.

همچنین همکاری دالی با استودیوی والت دیزنی و ساخت انیمیشن کوتاه “Destino” بیانگر شور و شوق او نسبت به سینما است. این فیلم در تئاتر- موزه دالی به نمایش گذاشته می‌شود.

ساخت این فیلم کوتاه در سال 1945 آغاز شد، هرچند که تکمیل و اکران آن 58 سال بعد صورت گرفت. این فیلم در سال 2003 مجدداً توسط دیزنی کشف شد و به وسیله تیمی از 25 انیمیشن ساز با استفاده از نقاشی‌های اصلی داستان ساخته شد

یک اسکلت اورانگوتان با روکش طلا در “کاخ اتاق باد” به نگهبانی ایستاده است.

یکی دیگر از سازه‌های قابل توجه و خاص این مکان “کاخ اتاق باد” بشمار می‌آید که از جمله “قسمت مرکزی سقف در کاخ باد” خیره کننده است. نقاشی روی سقف این مکان دالی و گالا را در مقیاس بزرگ به نمایش می‌گذارد که ظاهراً از پشت بام به سمت هلال درخشان ماه شناور هستند.

همچنین این اتاق  شامل پرده‌های نقش دار و یک اسکلت اورانگوتان به رنگ طلایی می‌شود که به شکل ترسناکی در گوشه اتاق به نگهبانی ایستاده است.

چشم زمان”: این قطعه به گونه ای طراحی شده است که بر روی چشم بند پوشیده شود. این یکی از تنها چهار قطعه موجود است. در سال 2014 یکی از آنها در مزایده‌ای در Sotheby’s با قیمت 1،055،000 دلار به فروش رسید.

یک نمایشگاه دائمی و ویژه که در آن جواهرات و سکه‌ها به نمایش گذاشته شده‌اند هم وجود دارد که نشان می‌دهد دالی چگونه سورئالیسم را به قالب شکل‌های جدیدی از هنر درمی‌آورد که قابل پوشیدن هم هستند‌. این مجموعه شامل جواهرات عجیبی است که از آنها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد.

“لبهای یاقوت” متشکل از مروارید برای دندان ها از یاقوت‌های طبیعی و طلای زرد 18 عیار ساخته شده است. “چشم زمان”، ساعتی به شکل چشم که پوشیده از الماس است.

“قلب سلطنتی”، یک قلب طلایی تپنده و مکانیکی با تاج نگین دار که در مرکز آن یک یاقوت دارای ضربان قرار دارد. این قطعه به افتخار تاجگذاری ملکه الیزابت دوم ساخته شد.

“حریص دلار”: دالی برای خودش تبلیغ می‌کرد و از این جهت گاهی از او با نام “Avida Dollars” یاد می‌شد که در واقع از به هم ریختن حروف نام او “Salvador Dali” بدست آمده و در زبان اسپانیایی به معنی “مشتاق دلار” است. او از این نام ایده گرفت و سکه‌هایی شبیه به خودش و همسرش “گالا” تولید کرد.

در وصف اینکه دالی چگونه این مجموعه را تجسم کرده است، وی گفت: “من می‌خواهم موزه من یک بلوک واحد، یک هزارتو، یک شی بزرگ سورئالیستی باشد. این موزه‌ای کاملاً تئاتری خواهد بود. افرادی که برای دیدن آن می آیند، با احساس دیدن یک رویای تئاتری آن را ترک خواهند کرد.”

مترجم:

مهسا ظفرخواه

نظردهید